Wulkan Teide na Teneryfie – marzenie prawie „zaliczone”

P1100845
1 Flares 1 Flares ×

- Myślisz, że to on?

- No chyba…

- Ale jakiś taki mały się wydaje… Może to jednak nie on? Że niby 3718 m n.p.m.?

Wątpliwości rozwiewają się, gdy oglądamy Teide z okolic Los Gigantes, w którym spędzamy ten gorący zimowy urlop. Charakterystyczny stożek wulkanu nie pozostawia wątpliwości z kim mamy do czynienia. Od tej chwili Jego Wysokość Teide towarzyszy nam na Teneryfie non stop, kusząc, oj, jak bardzo kusząc. Choć z wybrzeża wygląda nieco mniej majestatycznie, niż to sobie wyobrażałam, to jednak otwarty krater, który podobno wybucha co sto lat, a ostatnio w 1909 roku, czyli już spóźnia się o 8 lat, sprawia, że nasze wakacje podszyte są leciutkim dreszczykiem emocji.

Jak zobaczyć Teide z bliska? Najlepiej wynająć samochód i podjechać pod dolną stację kolejki Teleferico. My samochód wynajmowaliśmy już na miejscu w sieci Oasis. Oczywiście można wynająć go jeszcze z Polski przez Internet, jednak lecąc nie wiedzieliśmy dokładnie kiedy i na ile będzie nam potrzebny, dlatego wynajem na miejscu był wygodniejszą opcją.

Wyruszamy z okolic Playa de La Arena około 9:30. Droga pnie się łagodnie pod górę, co zaskakujące bez zakrętów. Okazuje się, że osławionych kanaryjskich serpentyn w tej części wyspy nie uświadczymy. (Załapiemy się na nie dopiero w drodze do miejscowości Masca, ale to juz zupełnie inna historia.) Z początku droga na Teide wiedzie otwartą przestrzenią z widokami na ocean. Akurat dziś widoczność jest kiepska, nie widać więc sąsiedniej La Gomery.

Po kilku kilometrach wjeżdżamy w piniowy las. Nie byłoby w nim nic nadzwyczajnego, gdyby nie to, że wyrósł na lawie! Zdjęcie z jadącego samochodu nie oddaje w pełni tego widoku, ale uwierzcie mi na słowo, że pnie sterczące spośród rumowiska zastygłej lawy wyglądają jakby ktoś je tam na siłę wetknął i posypał wokół piniowymi szpilkami. Dziwaczny las.

Im wyżej tym roślinność coraz skromniejsza. Rozsiane z rzadka drzewa otaczają pierwszy z mijanych po drodze szlaków pieszych. Będziemy ich widzieć na zboczach Teide jeszcze sporo. Niestety z 9-miesięcznym Słonkiem musimy zdecydować się na wersję zwiedzania dla emerytów. Lub rodzin z małymi dziećmi. Czyli kolejka.

Wyjeżdżamy na płaskowyż od zachodu. Przecinamy czarne rumowisko zastygłej lawy. Gdy słyszeliśmy o księżycowym krajobrazie Parku Narodowego Teide, właśnie tak wyobrażaliśmy sobie to miejsce. Ogromne połacie pokryte ostrymi skałami w kolorze smoły. Aż strach zejść z wytyczonego szlaku, bo można by zagubić się w tym wulkanicznym gruzowisku. Niestety zdjęcia nie oddają w pełni charakteru tego miejsca. Na samej smolnej pustyni nie sposób się zatrzymać, bowiem jej środkiem biegnie tylko wąska wstążka asfaltu, bez możliwości zaparkowania – dlatego zdjęcia zrobiłam z daleka. Przynajmniej macie powód, żeby tam pojechać i zobaczyć na własne oczy ;)

Krajobraz kojarzy mi się z Arizoną. Choć w niej nie byłam ;)

Objeżdżamy wulkan od wschodu i docieramy w miejsce, z którego Teide prezentuje się najpiękniej.

I chociaż nie znaleźliśmy więcej „księżycowych” krajobrazów, to z tej, południowo-wschodniej strony widoki są naprawdę wspaniałe. Surowe, skaliste połacie, z kępami niskich suchorośli, które jakimś cudem zadomowiły się na tym pustkowiu.

Pod stację kolejki docieramy przed 11:00. Parkujemy pod samym wejściem. Nie kupowaliśmy wcześniej biletów i mimo obaw, że nie obędzie się bez kolejki do kolejki – w bilety zaopatruję się w 5 minut. Tyle samo czekam na wagonik. Udaje nam się wszystko załatwić błyskawicznie!

A w zasadzie mnie się udaje, bo musicie wiedzieć, że mam super męża! :) Kochanie, dziękuję :) Ze Słonkiem na górę wyjechać nie można – ze względu na dużą różnicę wysokości dzieci do lat dwóch nie mogą wyjeżdżać na szczyt. Dlatego ktoś na ochotnika musiał zostać na dole i tym ktosiem nie byłam ja!!! Hurrraa!!! :) Matka ma wychodne! ;)

Nie czekając aż małżonek się rozmyśli, wbiegam na „peron”. Robię obowiązkowe zdjęcie wagonika, patrzę w bok, a tam cały sąsiedni „peron” robi dokładnie takie samo idiotycznie beznadziejne ujęcie ;) Ludzie, po co my fotografujemy takie rzeczy? ;)

Już z pokładu gondolki widzę zbierających się na dole ludzi i podjeżdżające autokary. Wygląda na to, że zdążyliśmy w ostatnim momencie.

Wagonik rączo sunie w górę. Już za 8 minut będę pod szczytem!

A po drodze widoki, widoki, widoki…

I wreszcie jest! Teide na wyciągnięcie ręki!

Zimno!!! Nad morzem 25 stopni, przy dolnej stacji kolejki 16, a tutaj – w porywach wiatru temperatura odczuwalna to nawet zero! Zapinam polar pod szyję, gotowa na mały obchód.

Choć widoczność nie powala, to płaskowyż prezentuje się niesamowicie.  Lekko zachmurzony lazur nieba, kontrastuje z ceglasto-miedzianymi połaciami skał i wulkanicznych pyłów.

Lawa, lawa, lawa…

Wokół szczytu poprowadzone są kamienne ścieżki dla turystów. Niestety nie mogę pozwolić sobie na dłuższy spacer :( Wiecie już dlaczego moje marzenie pozostaje „prawie” spełnione? Bo na szczyt Teide wyjść dziś nie mogę. Co oznacza jedynie, że trzeba będzie wrócić jeszcze na Teneryfę :) Zatem tych, którzy dotarli aż tutaj z przykrością informuję – do krateru dzisiaj nie zajrzymy. Za to będzie jeszcze trochę zdjęć.

Ze szczytu ponoć przy dobrej pogodzie widać wszystkie wyspy archipelagu. Dziś i tak nie byłoby ich widać, więc żal, że nie mogę wejść na szczyt jakby nieco mniejszy ;)

Mówiłam Wam, że zimno – na górze leży nieco śniegu. Tym bardziej nie mogę wyjść z podziwu dla głupoty dziewczyny, która na szczyt wyjechała w szortach i topie. Nie udało mi się złapać jej w kadr, ale uwierzcie widok był przezabawny ;)

Z górnej stacji kolejki prowadzą trzy szlaki – dwa na punkty widokowe, trzeci na szczyt. Każdy z nich to około 30-40 minut marszu, na który niestety nie mogę sobie dziś pozwolić. Aby wejść na szczyt trzeba mieć jeszcze dodatkowo pozwolenie z hiszpańskiego ministerstwa. Następnym razem ;)

Dla mnie powoli czas wycieczki się kończy. Wsiadam w pełną holenderskich i brytyjskich emerytów kolejkę i wracam na dół do moich chłopaków.

W drodze powrotnej zatrzymujemy się jeszcze w kilku punktach widokowych. Przez tę godzinę, bo tyle mniej więcej zajął mi wjazd, spacery pod szczytem i powrót na dół, u podnóża Teide pojawiły się dzikie tłumy! Zdążyliśmy w ostatnim momencie. Chwila później i cała wycieczka zajęłaby pewnie ze dwie godziny.

Co ciekawe na dole zaczyna mnie nieco boleć głowa i czuję się lekko otumaniona. Nigdy nie byłam na takiej wysokości – czyżby różnice ciśnień dały się we znaki?

 

 

 

Zatrzymujemy się jeszcze raz w pobliżu czarnego pola lawy, tym razem uważniej rozglądając się po okolicy. Największe wrażenie robi na nas krater na sąsiednim zboczu otoczony wypalonym polem zastygłej lawy. Choć wybuch z tego krateru miał miejsce kilka stuleci temu, w tym miejscu zdajemy sobie sprawę, że Teide jest tylko uśpiony… A to znaczy, że w każdej chwili może się obudzić… Jak dobrze, że przespał cały nasz urlop ;)

Na koniec kilka informacji praktycznych:

- Wszystkie informacje na temat kolejki na wulkan - Teleférico del Teide znajdziecie na tej stronie. Informacje również w języku polskim – duuuużo nas na Teneryfie :)

- Wyjazd kolejką kosztuje 27 EUR (stan na marzec 2017). Aktualny cennik znajdziecie tu.

- Bilety można kupić przez Internet albo w kasie. Nam udało się bez problemu kupić je na miejscu.

- Koniecznie ubierzcie się ciepło! Na górze przyda się ciepły polar i czapka.

- I najważniejsze – nie zapomnijcie aparatu! :)

The following two tabs change content below.

7 przemyśleń na temat “Wulkan Teide na Teneryfie – marzenie prawie „zaliczone””

  1. ~Iza pisze:

    Polecam jednak zrobic szlak na „piechte”,jest o wiele ciekawszy i malowniczy….

    1. Marta pisze:

      Jasne! :) jak tylko maluszek podrośnie :)

  2. ~Sylvia pisze:

    Ciekawie napisany artykuł i świetne zdjęcia.

  3. ~Mateusz pisze:

    Super miejsce i rzeczywiście szlaki baaardzo kuszące.
    Dodam jednak, że kluczem do zdobycia szczytu jest planowanie z dużym wyprzedzeniem.
    Pozwolenie z ministerstwa można uzyskać przez poniższą stronę:
    https://www.reservasparquesnacionales.es/real/parquesnac/usu/html/inicio-reserva-oapn.aspx?cen=2&act=+1
    trzeba jednak z reguły rezerwować z minimum miesięcznym wyprzedzeniem (w tej chwili są np. terminy dopiero na maj) i dookreślić się co do 2 godzinnego przedziału w ciągu dnia
    niemniej starania warte zachodu :)

    1. Marta pisze:

      Następnym razem, jak Słonko będzie już mogło zdobyć szczyt na własnych nóżkach na pewno skorzystamy :)

  4. ~Fru pisze:

    Muszę w końcu zrobić prawko żeby docierać samodzielnie w takie piękne miejsca :) Zdjęcia Teide cudne!

    1. Marta pisze:

      Prawo jazdy zdecydowanie się przydaje, choć akurat pod Teide można chyba wyjechać autobusem :)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>


1 Flares Facebook 0 Google+ 1 1 Flares ×